Hoeveel van jezelf pas jij aan
om op je werk te passen?

Waarschijnlijk veel vaker dan je denkt.

Niet omdat iemand ’s ochtends bij de ingang zegt dat je anders moet praten, anders moet eten of je anders moet gedragen. Het gebeurt meestal veel subtieler.

Je merkt hoe anderen praten en past je toon een beetje aan. Je ziet wat op kantoor als professioneel wordt gezien en beweegt daarin mee. Je denkt twee keer na voordat je iets zegt. Je vertelt sommige dingen wel over thuis en andere dingen liever niet. Misschien slik je een grap in. Misschien doe je mee aan iets waar je eigenlijk geen zin in hebt. Misschien maak je jezelf nét iets kleiner omdat dat makkelijker voelt dan uitleggen waarom jij dingen anders doet.

En het gekke is: na een tijdje voelt dat niet meer als aanpassen.

Het voelt gewoon als werk.

Maar als je iedere dag kleine stukjes van jezelf bijstuurt om ergens goed in te passen, ontstaat er een interessante vraag:

Hoeveel van jezelf neem je eigenlijk nog mee naar je werk?

Je merkt het vaak pas
als je erop gaat letten.

Aanpassen ziet er namelijk lang niet altijd uit als jezelf compleet anders voordoen.

Meestal zit het in kleine momenten.

Een antwoord dat je nét anders formuleert. Een reactie die je inslikt. Iets wat je eigenlijk wilt zeggen, maar toch maar laat zitten.
Of iets waar je helemaal geen zin in hebt, maar waar je toch lachend “gezellig” op zegt.

Los van elkaar stellen die momenten misschien weinig voor.

Maar kijk eens wat er gebeurt als je ze naast elkaar zet.

Je weet wat je wilt zeggen.
Maar je zegt het nét anders.

Je zit in een overleg en hebt een duidelijke mening.
Eigenlijk wil je gewoon zeggen:

“Volgens mij werkt dit niet.”

Maar ergens tussen wat je denkt en
wat er uit je mond komt, verandert het in:

“Misschien zouden we eventueel ook nog kunnen kijken of…”

Niet omdat je niet weet waar je het over hebt.
Je voelt alleen aan dat je niet te stellig wilt zijn. Niet te direct. Niet degene die meteen ergens tegenin gaat.

En soms gaat dat prima.
Tot iemand anders vijf minuten later bijna hetzelfde zegt,
zonder alle voorzichtigheid eromheen.

En ineens is het een sterk punt.
Je lacht mee.
Maar ergens denk je:

Ja. Dat zei ik dus eigenlijk ook.

Je bent de hele dag
jezelf aan het vertalen.

Bij de ene collega kun je gewoon zeggen wat je denkt.

Bij de andere voel je dat je het nét anders moet brengen.

Bij je manager kies je andere woorden.
In een klantgesprek let je weer op iets anders.
En zodra iemand van thuis belt,
merk je soms hoe snel je toon verandert.

Je doet het waarschijnlijk zonder erbij na te denken.

Je voelt de ruimte.
Je leest de mensen.
Je kiest welke versie van jezelf
hier het makkelijkst landt.

Soms is dat handig.

Maar als je de hele dag bezig bent met jezelf begrijpelijk maken voor de omgeving, kost dat ook iets.

Want terwijl een ander gewoon praat,
ben jij misschien ondertussen óók bezig met:

Kan ik dit zo zeggen?
Moet ik dit uitleggen?
Hoe komt dit over?
Snappen ze wat ik bedoel?
Is dit hier te veel?

En het gekke is:
niemand ziet dat vertaalwerk.

Maar jij bent er wel de hele dag mee bezig.

Mensen zien iets anders
dan jij bedoelt.

Jij denkt: ik geef iemand ruimte.
Een ander denkt: ze neemt geen initiatief.

Jij denkt: ik toon respect.
Een ander denkt: hij is onzeker.

Jij wilt eerst goed nadenken voordat je iets zegt.
Een ander ziet iemand die weinig bijdraagt.

Jij formuleert voorzichtig omdat je niemand wilt overrulen.
Een ander hoort twijfel.

En soms krijg je daar zelfs feedback op.

“Je mag jezelf wel wat meer laten zien.”
“Neem wat meer ruimte.”
“Je moet wat steviger worden.”

Terwijl jij van binnen denkt:
Maar ik bén niet onzeker.
En daar begint het wringen.

Want als jouw gedrag steeds anders wordt gelezen dan jij het bedoelt, ga je jezelf vanzelf nóg meer corrigeren.

Niet alleen om je werk goed te doen.

Maar ook om ervoor te zorgen dat anderen begrijpen wie jij bent.

Soms begint je werkdag al
voordat je de deur uit bent.

Je staat voor de kast.
Je pakt iets wat je eigenlijk leuk vindt.

Kijkt nog een keer in de spiegel.

En denkt:
Is dit niet te veel voor kantoor?
Dus je hangt het terug.
Je kiest iets veiligers.

Je doet je haar nét anders. Laat dat ene accessoire liggen.
Misschien pak je een andere jas omdat die wat “neutraler” voelt.

Niet omdat iemand op je werk ooit letterlijk heeft gezegd dat het niet mag.
Je weet het gewoon.

Of eigenlijk: je dénkt dat je het weet.

Want inmiddels heb je een aardig gevoel ontwikkeld voor welke versie van jezelf op je werk het minste vragen oproept.

En dan moet je dag nog beginnen.

Je loopt naar buiten.

Misschien heb je lunch bij je die je thuis zonder nadenken zou eten, maar onderweg denk je toch even aan gisteren. Aan die blik.
Die opmerking over de geur. Of aan die keer dat je twintig minuten hebt uitgelegd wat er in je bakje zat.

En heel even denk je:
Had ik niet gewoon een broodje moeten meenemen?

Op weg naar werk verandert er soms nog iets.
Je telefoon gaat.
Iemand van thuis belt.
Je praat zoals je altijd praat.
Andere woorden.
Andere toon.
Misschien een andere taal.
Meer volume.
Meer humor.
Meer jij.

Tot je het kantoor binnenloopt.

“Ja oké, ik bel je straks wel terug.”

Klik.

En bijna zonder erbij na te denken verander je mee.
Je stem.
Je houding.
Je gezicht.

Werkmodus aan.

Daarna begint het echte werk.
Je zit in een vergadering en hebt een mening.
Maar voordat je hem uitspreekt, gaat er alweer iets door je hoofd.

Hoe zeg ik dit zonder te hard over te komen?
Of juist:
Kom op. Je moet wat steviger zijn.
Je verandert een zin.
Je slikt iets in.
Je lacht om een grap waar je eigenlijk niets mee hebt.
Je zegt dat iets “prima” is terwijl je dat niet vindt.
Je legt iets uit wat voor jou totaal normaal is.
Je zegt toch maar ja.
Je laat iets maar zitten.

En het bijzondere is:

Niemand om je heen ziet al die kleine momenten.

Zij horen alleen wat je uiteindelijk zegt.
Zij zien alleen wat je uiteindelijk draagt.
Zij ontmoeten alleen de versie van jou die na al die kleine keuzes overblijft.

En dan kom je thuis.

Tas neer.
Schoenen uit.
Misschien trek je als eerste dat kledingstuk aan waarvan je vanmorgen dacht:
Dit kan ik niet naar kantoor aan.

Je telefoon gaat.
Je praat weer zoals je praat.
Je maakt eten waar je zin in hebt.
Je hoeft even niet na te denken over hoe iets overkomt.

En soms voel je pas dan hoeveel je de hele dag hebt gedaan.

Niet alleen je werk.
Maar ook dat andere werk.

Jezelf lezen.

De ruimte lezen.

Inschatten.

Vertalen.

Bijsturen.

Kleine stukjes van jezelf naar voren halen en andere stukjes even parkeren.
Elke keer opnieuw.

En als dat zo normaal is geworden dat je het nauwelijks nog merkt…

Hoeveel energie kost het je dan eigenlijk?

Wanneer werd dit eigenlijk normaal?

Misschien doe je dit al zo lang dat je niet eens meer weet wanneer het begonnen is.
Misschien was het op je eerste baan, toen je snel doorhad hoe mensen hier met elkaar praten.
Misschien kreeg je ooit feedback dat je wat directer moest zijn. Of juist wat diplomatieker. Dat je jezelf meer moest laten zien. Meer initiatief moest nemen. Minder emotioneel moest zijn. Meer moest netwerken.

En dus paste je iets aan.

Een beetje.

En daarna nog iets.

Niet omdat je nep wilde zijn.

Je wilde gewoon goed zijn in je werk. Serieus genomen worden. Erbij horen. Geen gedoe veroorzaken.
Dat is heel menselijk.
Maar ergens onderweg kan er iets gebeuren:

Je raakt zo gewend aan aanpassen dat je niet meer weet welke keuzes nog van jou zijn en
welke je ooit bent gaan maken omdat ze beter werkten voor de omgeving.

Misschien hoef je jezelf niet
beter aan te passen.

Misschien ben je juist heel goed geworden in aanpassen.

In aanvoelen wat er van je verwacht wordt.
In inschatten wanneer je iets wel of niet kunt zeggen.
In schakelen tussen thuis, werk, familie en verschillende werelden.

Dat zijn óók skills.

Alleen heb je waarschijnlijk nooit geleerd om ze zo te zien.

Want op de werkvloer wordt vaak één manier van communiceren,
zichtbaar zijn en jezelf profileren als vanzelfsprekend gezien.

Terwijl jij misschien iets anders hebt meegekregen.

Bescheidenheid.
Loyaliteit.
Respect voor hiërarchie.
Eerst kijken, dan spreken.
Het collectief vóór jezelf.

Niets mis mee.

Maar wanneer je niet weet wanneer jouw roots je kracht zijn en wanneer ze je onbewust tegenhouden,
kun je jarenlang onder je eigen niveau blijven spelen.

Roots & Work gaat daarom niet over minder van je achtergrond meenemen naar je werk.

Het gaat erom dat je leert herkennen wat je meebrengt en het bewust leert inzetten.

Bring Your Roots to Work.

Ontdek wat Roots & Work voor jou kan betekenen

Je roots bepalen niet wie je moet zijn op je werk.
Ze geven je wel informatie over wat je meebrengt.

Hoeveel van jezelf pas jij aan om op je werk te passen?

Het voelt gewoon als werk.

Hoeveel van jezelf neem je eigenlijk nog mee naar je werk?

Je merkt het vaak pas als je erop gaat letten.

Je weet wat je wilt zeggen.Maar je zegt het nét anders.

Je bent de hele dag jezelf aan het vertalen.

Mensen zien iets anders dan jij bedoelt.

Mensen zien iets anders dan jij bedoelt.

Soms begint je werkdag al voordat je de deur uit bent.

Je loopt naar buiten.

Tot je het kantoor binnenloopt.

Werkmodus aan.

Niemand om je heen ziet al die kleine momenten.

En dan kom je thuis.

En soms voel je pas dan hoeveel je de hele dag hebt gedaan.

Jezelf lezen.

De ruimte lezen.

Inschatten.

Vertalen.

Bijsturen.

Hoeveel energie kost het je dan eigenlijk?

Wanneer werd dit eigenlijk normaal?

Niet omdat je nep wilde zijn.

Je raakt zo gewend aan aanpassen dat je niet meer weet welke keuzes nog van jou zijn en welke je ooit bent gaan maken omdat ze beter werkten voor de omgeving.

Misschien hoef je jezelf niet beter aan te passen.

Bring Your Roots to Work.

Je roots bepalen niet wie je moet zijn op je werk. Ze geven je wel informatie over wat je meebrengt.

Hoeveel van jezelf pas jij aan
om op je werk te passen?

Je merkt het vaak pas
als je erop gaat letten.

Je weet wat je wilt zeggen.
Maar je zegt het nét anders.

Je bent de hele dag
jezelf aan het vertalen.

Mensen zien iets anders
dan jij bedoelt.

Mensen zien iets anders
dan jij bedoelt.

Soms begint je werkdag al
voordat je de deur uit bent.

Je raakt zo gewend aan aanpassen dat je niet meer weet welke keuzes nog van jou zijn en
welke je ooit bent gaan maken omdat ze beter werkten voor de omgeving.

Misschien hoef je jezelf niet
beter aan te passen.

Je roots bepalen niet wie je moet zijn op je werk.
Ze geven je wel informatie over wat je meebrengt.